نقش گمشده کودک در کلانشهرها

کد خبر: 12701    تاریخ: پنجشنبه، ۳۱ فروردين ۱۳۹۶ - ساعت ۱۵:۵۳:۳۴    بازدید: 0

نقش گمشده کودک در کلانشهرها

کاظم هژیرآزاد*

 کلانشهر تهران با بیش از ده میلیون نفر جمعیت، نیاز به دستکم ده  مجموعه نظیر تئاتر شهر دارد.اختصاص یک سالن تالار هنر به نمایش کودک در این ابرشهر، موجب شرمساری و در حد مزاح است.کیست که نداند آورد و برد کودکان، این موجودات لطیف و ظریف و آسیب‌پذیر، از مناطق مختلف و راه‌های دور به تالار هنر که در قلب پر ازدحام‌ترین و آلوده‌ترین نقطه تهران قرار دارد چه کار دشوار و پرخطری است. شک نکنیم که  یکی از علت‌های کم‌اعتنایی مردم پایتخت به دیدن نمایش کودک همین است. البته در همه این سال‌ها مدیری را ندیدیم که از کمبود سالن یا توسعه کالبدی نمایش و  اهمیت تئاتر کودک دم نزند و از نقایص این حوزه دریغادریغ نگوید و اندیشه‌ها و آرزوهای مثبت خود را برای توسعه تئاتر، به ویژه تئاتر کودک بیان نکند. اما باز دریغ که  هیچ یک از این مدیران قادر به ترمیم این زخم بدخیم نبوده و نیستند و مادامی هم که در بر این پاشنه می‌گردد، نخواهند بود. این واقعیت همیشه به عمد و یا به سهو در پس و پشت همدردی‌ها، آه‌ها و وعده‌های در باغ سبز و مشعشع پوشیده مانده است. اساسادر شرح وظایف ایشان ساخت و ساز ساختمان تئاترتعریف نشده است؛ تنها وظیفه‌شان، مدیریت تولید نمایش است. آیا هیچ اندیشیده‌اید که ضرر این فراری دادن هنرمندان و بی‌اعتنایی به آنها را فقط کودکان نیستند که  می‌پردازند؟ بلکه تئاتر این ملک است که این زیان را می‌پردازد، زیرا همین کودکان تماشاگران واقعی نمایش‌های چند سال بعد در تئاترهای حرفه‌ای خواهند بود. مناسبات تولیدی که شما اعمال می‌کنید، برای هنرمند جاده‌ای می‌سازد که فقط یک بار می‌تواند از آن گذر کند و بار دومی در کار نیست. این گذرگاه همه کسانی است که اکنون برای شما نمایش کودک کار می‌کنند. پس توسعه کالبدی پیشکش، چون کاری از شما برنمی‌آید و با سیاست کلان فرهنگی است اما مناسبات تولید، یا چگونگی توزیع همین مختصر عواید در دست شما مدیر محترم است. شایسته است با مدیریتی مدبرانه بخش عظیم نقصان کالبدی را مرتفع سازید. در اهمیت تئاتر کودک برای یک مدیر دلسوز همین بس که آنها ذخیره تماشاگران آینده تئاترند. جدی گرفتن کودکان در جامعه، اساس کارکردن در راستای توسعه تئاتر است. نمایش کودک یک تخصص است. در همه کشور‌های صاحب تئاتر، بازیگران و کارگردانان بزرگ، نمایش کودک کار می‌کنند. اما در این ملک درست برعکس است. تو گویی مدیران چنین تلقی می‌‌کنند که چون کودک‌اند، مهم نیستند و مدیریت فاجعه بار این است که کارکشته‌ها کنار بروند و در خانه بنشینند، یا به کارهای دیگر بپردازند و کار با کم‌تجربه‌ها، با اندک هزینه سرهم‌بندی شود، زیرا برای بسیاری مدیران، کودک که مهم نیست. آیا آن چه هست حاصل مناسبات سرهم‌بندی تولید تئاتر نیست که به دست شما رقم زده می‌شود و به یادگار می‌ماند؟
* کارگردان و بازیگر تئاتر