پاریس 1938

کد خبر: 8479    تاریخ: چهارشنبه، ۱۶ فروردين ۱۳۹۶ - ساعت ۰۸:۴۳:۰۱    بازدید: 4

پاریس 1938

پارسا شهری: «غروبِ چهارشنبه ششم آوریل، وقتی آماده می‌شدم از خانه بروم بیرون، تلگرافی از دوست جوانم مادام رینو به دستم رسید که درش تقریبا با حالتی اضطراری درخواست کرده بود آن شب در کافه بوردو نزدیک محل زندگی‌ام در خیابان ریوِلی حاضر شوم، و این یعنی اگر عجله می‌کردم هنوز می‌توانستم به‌موقع برسم آن‌جا.» راوی رمان «موسیو پن» نوشته روبرتو بولانیو با این تلگراف به ماجرایی منحصربه‌فرد وارد می‌شود. «موسیو پن» از رمان‌های مطرحِ این نویسنده شیلیایی که اخیرا با ترجمه پوپه میثاقی در نشر چشمه منتشر شده، بار نخست در سال 1999 درآمده است، درست چهارسال پیش از مرگِ روبرتو بولانیو. راوی رمان چنان‌که از عنوان کتاب برمی‌آید شخصی است به‌نام پن، و ماجرای رمان نیز در پاریس اتفاق می‌افتد. داستان روایت شخصیت‌هایی است ازجمله دوستِ شاعر راوی که سخت بیمار است و از راوی می‌خواهد به دیدار او برود. «موسیو پن» مانند غالب رمان‌های بولانیو رگه‌هایی نیز از زندگی شخصی و دغدغه‌های او دارد. برای نمونه دغدغه پول‌درآوردن از راه نوشتن، و ازاین‌روست شاید که در مقدمه کوتاه کتاب، مترجم در معرفی بولانیو که سرگذشت غریبی دارد بر این وجه از زندگی او تأکید می‌کند. «او در اصل خود را شاعر می‌دانست و زمانی که بچه‌دار شد، چون فکر کرد از راه نثرنویسی بهتر می‌تواند پول دربیاورد، شروع کرد به داستان نوشتن و فرستادن‌شان برای مسابقات و مجلات. و همين داستان‌ها او را تبدیل کرد به مهم‌ترین نویسنده نسل خودش در آمریکای‌لاتین، که جوایز متعددی را به‌خصوص بعد از مرگ نصیبش کرد، نویسنده‌ای که امروزه عده‌ای اهمیتش را نه‌فقط برای ادبیات آمریکای‌لاتین، که حتا برای ادبیات جهان همپای اهمیت گابریل گارسیا مارکز می‌دانند.» پول‌درآوردن از نوشتن شاید تنها انگیزه بولانیو برای نوشتن رمان و داستان بوده باشد، اما بولانیوی شیلیایی، نویسنده‌ای مطرود بود و اهمیت او در همین نابهنگامی‌‌اش بود و همین امر نیز او را به نویسنده‌ای بدل کرد که در کنار دیگر هم‌نسلان خود و البته در جایگاه یک سروگردن بالاتر از آنان، ادبیات آمریکای‌لاتین را دگرگون ساخت. «از مضامین مهم قصه‌های بولانیو خود اصل قصه‌نویسی و نویسنده‌بودن، ماجراجویی، گذشته، تاریخ، مهاجرت، غیرقابل ‌پیش‌بینی‌بودن و غیرقابل کنترل‌بودن زندگی، درهم‌ریختگی زمان و مکان، خشونت، معما و روابط بین آدم‌هاست، آدم‌های سردرگمی که هرکدام در جست‌وجوی چیزی هستند... و او به شیوه‌ خاص خود در متونی که در عین سادگی لایه‌لایه است و پر از پیچیدگی‌، همیشه این باور را نمایان می‌سازد که زندگی را نمی‌شود فهمید، فقط می‌توان زندگی‌اش کرد، و آخرش هم زندگی شوخی‌یی بیش نیست.» از نکاتِ جالب «موسیو پن» سبک متفاوت بولانیو است و البته او در هر اثر خود شیوه و شگردی خاص به‌کار می‌گیرد و مخاطب را شگفت‌زده می‌کند. در آخر نیز موخره‌ای هست برای شخصیت‌ها با عنوانِ «بیراهه» که از اشخاصِ داستان نام می‌برد و مختصری از آخر کار هریک از آنها به‌دست می‌دهد.


دیدگاه‌ها(۰)

با کانال ما همیشه بروز باشید

جدیدترین ها

آمار سایت